Bazen insan kendi kendine soruyor: Kâbe sevgisi mi güzel, Kâbe'yi sevmek mi güzel? Yoksa Kâbe'nin sevdiği olmak mı? Bir de Kâbe'de sevmek var ki belki de hepsinden farklı.
Rabbim nasip etti, bu mübarek yolun kapısını bize açtı. Yıllardır umre rehberliği yapıyorum. Bu süre içerisinde iyisiyle kötüsüyle, dürüstüyle dürüst olmayanıyla, bu mübarek beldelere affolmak için gelenleri de gördüm, sadece gezmek için gelenleri de.
Öyle ki yemeğin salçasından rahatsız olanları, otelin yatağını beğenmeyenleri, otobüsün koltuğundan şikâyet edenleri, hatta Kâbe'nin klimasından rahatsız olanları bile gördüm.
Ama ben bir şey daha gördüm…
Beşerî olan ne varsa geride bırakıp yalnızca Allah sevgisiyle, Resulullah muhabbetiyle ve Allah'ın ve Resulü'nün rızasını kazanma arzusuyla bu mübarek beldelerde geçirdiği her dakikayı, her saniyeyi bir arayışa dönüştüren insanları da gördüm.
İnsan bazı şeylere gem vuramaz. Duygularına da söz geçiremez. Hele ki gönlünde Kâbe sevgisi varsa… Kâbe'yi seven, Kâbe'nin sevgisine talip olan, gözüyle Kâbe'yi arayan, gönlüyle Kâbe'yle meşgul olan insanları da gördüm.
Ben, kafilelerimle Mekke-i Mükerreme'ye gelişimizin ikinci günü yaptığım toplantıda mutlaka bir konunun üzerinde dururum. Onlara şöyle derim:
"Biz memleketimizde yaptıklarımızdan sorumluyuz ama düşüncelerimizden sorumlu değiliz. Fakat burada, bu mübarek beldelerde düşüncelerimizden de sorumluyuz. Onun için ne düşüneceğimize, zihnimizden neleri geçireceğimize dikkat etmeliyiz. Eğer farklı düşünceler zihnimize gelirse onları hemen silip atmaya, aklımızı ve gönlümüzü yeniden bu yolculuğun asıl gayesine yönlendirmeye çalışmalıyız."
Elbette takdir edersiniz ki bunu her zaman başaramayız. Bazen başarılı oluruz, bazen olamayız. Zihnimize bir konu takılır, beynimizin en işlek yerinde kendine bir köşe bulur ve oradan kolay kolay çıkmaz.
İşte bütün bu duygular içerisinde bazen biz Kâbe'yi severiz, bazen de Kâbe'nin bizi sevdiğini hissederiz. Bazen Kâbe'nin karşısında başka bir sevgiyi hissederiz. Ama biliriz ki o sevgiyi de gönlümüze koyan Rabbimizdir.
Yılların bana öğrettiği bir gerçek var:
Dertsiz insan yoktur. Herkesin bir derdi, her derdin de bir imtihanı vardır.
Kimi eşiyle, kimi anne babasıyla, kimi evladıyla, kimi komşusuyla, kimi akrabasıyla, kimi patronuyla, kimi de işçisiyle imtihan olur. Bir başkasının önemsiz gördüğü mesele, bir insanın en büyük imtihanı olabilir.
İşte insan bu mübarek beldelere geldiğinde de kendi imtihanını beraberinde getirir. Belki Rabbimiz zihnimize bir düşünce, gönlümüze bir sevgi yerleştirmiştir. Biz bilemeyiz; belki de o düşünce ve sevgi, bizim imtihanımızın bir parçasıdır.
Her imtihanda başarılı olamayabiliriz. Bazen yenilir, bazen yorulur, bazen de kendimizle mücadele ederiz. Ama şunu biliyoruz ki elhamdülillah, imtihanın farkında olan bir şuurumuz var. Kazanmak için gayret ediyor, Rabbimizin rızasına ulaşmak için çabalıyoruz.
Sözlerimi toparlayacak olursam;
Kâbe sevgisi farklıdır.
Kâbe'yi sevmek farklıdır.
Kâbe'nin sevgilisi olmak, onun sevdiği olmak farklıdır.
Kâbe'de sevmek de bambaşkadır.
Belki de bütün bu sevgilerin en güzel tarafı, insanın gönlünde Allah'a yaklaşma arzusunu büyütmesidir.
Rabbim, dün olduğu gibi Kasım 2026 umre yolculuğumuzda da Kâbe'nin karşısında sevgiyle verdiğimiz imtihanlarda bizi utandırmasın, mahcup etmesin.
Kâbe ile aramızdaki gönül bağını hiçbir zaman koparmasın. Gönlümüzdeki hiçbir sevgiyi de kendi sevgisinin üzerine çıkarmasın.
Çünkü Kâbe'yi sevmek güzeldir; ama o sevginin de Allah'ın rızasına açılan bir kapı olması en güzelidir.
Selam ve dua ile...
KÂBE'DE SEVMEK
FAZLI GÜVENTÜRK
Yorumlar