Hayattaki bazı bakışlar diğerlerinden çok farklıdır ve insanın aklında bir ömür boyu kalır. Bu bakışlar genelde son bakışlardır. Bir hastane koridorunda, bir otogarda, bazen bir ayrılıkta veya bütün bunlardan öte bu hayattan göç edenlerimiz olduğunda... Bu bakışlar vedanın en sessiz, en çaresiz ve en derinden halidir.
Son bakışlar genel olarak içerisinde 'Keşkeler' barındırır. Keşke daha çok vakit ayırsaydım, keşke küçük sebebler yüzünden kalbini kırmasaydım, keşke daha fazla değer verseydim...Bu keşkeler uzayıp gider. Ama hayatta herşey zamanında yapılmalıdır. Hayat ikinci bir şans ne yazık ki vermez. O yüzden hayatımızı keşke demeyeceğimiz şekilde yaşamalı ve her davranış ve eylemlerimizi ona göre yapmalıyız...
Hayatta herşey birgün biter. Her başlayan şeyin mutlaka bir sonu vardır. Ve her insanın hayatında son bakışlar elbette olacaktır. O yüzden sevdiklerimize her bakışımızı, sanki son bakışımızmış gibi değerli ve kıymetli kılmalıyız...
Ve unutmamalıyız ki; Keşkeler İnsanı Tüketir...
