Hani okul biterken hatıra defteri alırdık ve her arkadaşımızdan bizim için birşeyler yazmasını isterdik. "Kalbin kadar temiz bu sayfayı bana ayırdığın için çok teşekkür ederim" ile başlayan ve sonrasında bizimle ilgili sıralanan genelde güzel ve pozitif cümleler...
Sonrasında bağları asla koparmayacağız sürekli görüşeceğiz şeklinde verilen samimi ve içten dilekler...
Nereden bilirdik o zaman hayatın bizi farklı farklı imtihanlar ile sınayacağını, herkesin farklı şehirlere savrulacağını, başka başka hayat mücadelesi içerisinde olacağını. Evet hayat aslında böyleydi asıl mücadele okul bittikten sonra başlıyordu. Ama o zaman çocuktuk tâbi bunu bilemezdik.
O hatıra defterinde yazıldığı gibi kalbimiz kadar tertemiz değildi Kader. Herkesin hayatında zorlu engeller, farklı mücadeleler...
Belki de şimdi anne babalarımızın ısrarla bıkmadan usanmadan söylediği 'okuyun evladım' sözünü en iyi anladığımız yaşlardayız.
Hayatta ünvanına göre değer gördüğünü ve asıl zorluğun ekonomik nedenlerden kaynaklandığını hayat bize gösterdi.
Sözlerime son verirken, beraber okul hayatımı geçirdiğim, hayatın en güzel ve özel günlerinde aynı ortamda bulunduğum bütün arkadaşlarıma selam ederim.
Umarım herkes bir yerlerde hayatla ve kaderle olan mücadelesinden alnının akıyla çıkmayı başarmıştır.
