Bugün bir ağaç gördüm bozkırda. Diğer ağaçlar heyecanla bahara hazırlanırken yemyeşil bir örtüye bürünürken, o ağaç yeşil yapraklarını döküyordu bir bir. Tıpkı hazan da kalmış gibi...
Bazı insanlar da tıpkı bu ağaç gibi daha ömrünün baharında iken bürünüyor hazana ve döküyor yapraklarını. Gencecik bedenler hayatın yolunda heyecanlı ve mutlu olması gerekirken, derin bir yalnızlığa ve solgunluğa bürünüyor.
Anlaşılmak efendim...
İnsanın en çok ihtiyacı olan şey anlaşılmak. Eğer senin dilinden, sözünden ve özünden anlayan insan yoksa, insan bulunduğu yerde hep diken üstündedir ve yaşadığı hayattan tat alamaz.
Ve tıpkı bozkırda bahar başlarken yeşil yapraklarını döken ağaç gibi, zamanla bir bir döker hayata dair bütün güzelliklerini...
Her nerede olursak olalım anlaşılmak dileğiyle...
