Açtı dallarda yine tomurcuklar. Sanki o en sert ayazları, en sert soğukları yaşamamış gibi azıcık güneş ışığı görünce açıverdi renk renk tomurcukları...
İnsanda böyledir dostlar. Bir güzel gülüş, bir güzel söz, bir güzel bakış ısıtıverir insanın içini. Yüzünde tomurcuklar açtırır. İnsan en çok anlaşıldığı, yüzüne gülündüğü yerde insandır.
Geçen zaman herşeyi alıp götürdüğü gibi, o samimi ve candan gülüşlerimizi de götürdü sanki. Etrafımızdaki asık suratlı insan sayısı ne kadar da çoğaldı farkettiniz mi ?
Ekonomik ve sosyal nedenlerden dolayı amaçsız bir şekilde dolaşan, yüzleri solgun ve boş bakan gözlerle etrafa bakan insanlar. Geçmişe özlem duymamız belki de bu yüzden. Eskiden herşey gerçekti. Gülüşler, bakışlar, sevmeler, sevilmeler kısacası insana ve hayata dair herşey oldukça doğal ve gerçekti. Bu zamana ayak uyduramayan insanların sayısı oldukça fazla ve bende onlardan birisiyim sanırım. Sosyal medyada gördüğü her akımı yapmaya çalışan, bu bana her hangi bir fayda sağlar mı diye düşünmeyen, sadece gösteriş edasıyla yapılan basit ve saçma eylemler. Güzel ve anlamlı Örf ve adetlerimizi benimsemeyen ama batı özentiliği ile dolu akımları yapmak ve yaymak için bir yarış içerisinde olan insanlar...
Geçmişe bağlı olarak yaşamak, örf adet ve kültürümüze bağlı olarak yaşamak gerek dostlar. Belki de bunu yaptığımızda açar hayatımızda gerçek tomurcuklar...
