Yıl 1915...
Çanakkale’de sadece mermiler değil, koskoca bir devrin onuru havada çarpışıyordu. Metrekareye 6 bin merminin düştüğü o cehennemde, her siper birer mahşer yeriydi. Ama o mahşerde bir adam vardı; ufka bakıp “Geldikleri gibi giderler!” diyen...
Gazi Mustafa Kemal Atatürk...
Sadece bir orduya komuta etmiyordu; o, ölümü öldüren bir milletin iradesine ruh üflüyordu.
Conkbayırı’nda askerin gözünün içine bakıp “Size ölmeyi emrediyorum!” dediğinde, o emir bir ölüm ilanı değil, bir milletin ebedi diriliş müjdesiydi. O emirle beraber 57. Alay birer birer toprağa düşerken, aslında her biri birer vatan toprağı oluyordu.
Şark Fatihi Kazım Karabekir Paşa’nın sarsılmaz azmi ve o muazzam komuta kademesinin imanı, sömürgeci devlerin çeliğini eritip Çanakkale’nin serin sularına gömdü.
Peki ya o görünmez kahramanlar?
Mekanizması parçalanmış bir tabyada, “Ya Allah!” nidasıyla 215 kiloluk mermiyi sırtlayan Seyit Onbaşı’nın o an kemiklerinin çatırdayışını duymayan kulak, vatanı anlayabilir mi?
O mermi sadece demir değildi; içinde Şerife Bacı’nın Kastamonu yollarında, kağnısındaki cephane ıslanmasın diye çocuğunun battaniyesini mermilere örtüp, donarak can verirken bıraktığı son nefesi vardı. Şerife Bacı orada aslında evladını değil, vatanın istikbalini sarıp sarmalıyordu.
Ezineli Yahya Çavuş, yanındaki 67 yiğitle binlerce kişilik orduya kafa tutarken, gücünü sadece tüfeğinden almıyordu.
O gücü; 9 yaşındaki Nezahat Onbaşı’nın o küçücük elleriyle tuttuğu bayraktan, anaların dualarından ve Mustafa Kemal’in “Ya İstiklal Ya Ölüm!” diyen o sarsılmaz andından alıyordu.
Bugün 2026 yılındayız...
Belki bugün siperlerde beklemiyoruz ama emanet edilen o ruhun ne kadar uzağındayız? Eğer bugün bir evlat annesini, babasını koruyamıyorsa; eğer değerlerimiz sanal masalarda heba ediliyorsa, Seyit Onbaşı’nın sırtındaki yükten haberimiz yok demektir.
Çanakkale Geçilmedi! Ama Çanakkale sadece bir boğazın adı değil; bir duruştur, bir namustur.
Başta Anafartalar Kahramanı Gazi Mustafa Kemal Atatürk ve Kazım Karabekir Paşa olmak üzere; bu vatanı canıyla, kanıyla, evladının battaniyesiyle kuran tüm şehitlerimizi rahmet ve minnetle anıyorum.
Siz toprağın altında değil, bizim vatan çarpan yüreğimizdesiniz.
