Maaşlı memur yoksul, bürokrat yoksul.
Asgari ücretli yoksul, özel sektörde görece üst pozisyonda çalışan yoksul.
Küçük esnaf kepenk kapatıyor, büyüğü konkordato.
HABAŞ’ta 19 işçi iş cinayetine kurban gidiyor, HABAŞ’ın patronu yalıda ev hapsine mahkum ediliyor. Bu yazıyı yazan ben, belki de TCK216’dan 10 metrekarede olacağım.
Televizyon dizileri yüksek maliyet nedeniyle yayınlanamıyor. Dünyada en fazla dizi ihraç eden ikinci ülke olan ülkemiz bu sektördeki kazancını kaybediyor.
Muhalefetin sesi olan önemli üç kanal TMSF marifetiyle iktidar yönetimine alınıyor. Kayyum geliyor.
4 Milyon işsiz genç her geçen gün intihara sürükleniyor. Bırakın evi odadan çıkamıyor.
Mesleğini yapamıyor, ÖLÜYOR!
Ve bizim derdimizle kimse ilgilenmiyor. Gündemimiz belki bir kurultay belki de sarıgüller. FONdip’ler konuşulmuyor. Çocukların bile yolsuz olduğunu bildiği isimler inatla önümüze çıkartılıyor. Umut olması gerekenler hepimizin acısının, yoksulluğunun üstüne koltuk atıyor. Yalnızlık, yoksulluğumuz gibi derinleşiyor.
Haksızlık etmeyelim evet, muhalefet çok badire atlattı. FAKAT; yaşananların hiçbiri doğal değil hepsi 2017 sonrası rejimin ve 2023 sonrası mağlubiyetin eseri. Bu mağlubiyetin müsebbipleri koltuklarını garantilemişken bize ise yoksulluk, yalnızlık ve bunalımlar düşüyor.
Düşünün şu an Türkiye’de ana akım muhalif bir kanal YOK! Muhalefetin Cumhurbaşkanı Adayı cezaevindeyken savunmasını yayınlayacak bir kanal YOK! Hatta tüm muhalefet olarak oturduk; muhalif liderlerin dokunulmazlığı ne zaman kaldırılır, ne zaman onları da alırların derdine düştük.
Biz böyle oturdukça daha çok alırlar. Ne yapacağız bilmiyorum. Ama bilmesi gereken ben değilim. Siz oturmuşken sıcak koltuğa bir zahmet düşünüverin. Ha yapamıyorsanız bir gidin be kardeşim, bir gidin.
İşte tam olarak bu yüzden koca bir halk artık seçimle bir şeylerin değişebileceğini inanmıyor. Tüm bunların basit bir tiyatrodan birilerinin koltuk mücadelesi olduğundan neredeyse emin. Çünkü kimse onların dertlerini önemsemiyor. Ha diyebilirsiniz muhalefet daha ne yapsın diye -çözüm yoksa gidebilir kardeşim, gidebilir. Dünyada örnekleri çok. Toplumsal muhalefet gücü kurumsal muhalefetten almış ve dahi sonunda başarıya getirmiş. Ama bizleri hâlâ bu biçimde yapay gündemlerin içerisine sokan bir kurumsal muhalefetin liderliğinde maalesef imkan görmüyorum bir çok şeye.
Yoksulluğumuzla, acılarımızla, bunalımlarımızla prim yapmayın. Deviremiyorsanız, toplumsal muhalefeti alevlendirmek yerine sönümlemdiriyorsanız; gidin. Bu da bir hizmettir.
Siyasal Sinizm de tam olarak bunu açıklayan bir kavram yurttaşların politik meşru düzene olan tüm güveninin ortadan kalktığı ve seçimlerin basit bir tiyatrodan ibaret olduğunu düşündüğü bir yapı.
Türkiye’de ben dahil birçok genç maalesef ki politikacılara güvenmiyor. Şimdi bana ya da benim gibilere vurmak yerine gidin ve bizim derdimizle dertlenin.
Çünkü memleket elden gidiyor!