Ne acı kaybetmek,sorup aramak.
Sanki seni gördüm,aynaya bakarak.
Sen,gideli boş kaldı,kanepe yatak.
O boş,yere dönüp bakarak yorgunum.
Aradım ben,seni,gündüz gece.
Seni,düşünüp ağladım,gizlice.
Benim,içim sızlar,ince ince.
Bulamadım,o yüzden yorgunum.
Islanmış kağıtta,kısa bir satır.
Onu okudukça içimi karartır.
Baktıkça o,anımı hatırlatır.
O anımı,düşünmekten yorgunum.
Bazen kara hülyalara dalarım.
Seni,düşünüp saçlarımı yolarım.
Herzaman gönlümce,sağlık dilerim.
Gönülde kalan maziden yorgunum.
Kanadı kırılmış kuşa dönmüştüm.
Yüreğimdeki ateşle yanmıştım.
Artık geri dönersin sanmıştım.
Sen,dönmedin onun için yorgunum.
Emani,yim bende bir büyük boşluk var.
Hayat sıkar beni,dünya gelir dar.
Ama düşünürüm nereye kadar.
Düşünmeden,düşünmekten yorgunum.
EMANİ PERK,
EMANİ,
