Bazen bir boşluk büyür, odanın duvarlarında,
Ne ses duyulur ondan, ne de yankısı kalır.
Koşar adım kaçarım, kendi yorgun anılarımdan,
Gözlerim izimi, kimse sormasın, beni bulmasın.
Tutmak isterdim o küçük, kırık cam parçasını,
Avucumda sızlasın, unuttuğum her ne varsa.
Sonsuz bir tekrar gibi, dönüp gelen sancısını,
Beklerim bilirim, sessizliğin ardındaki karamsarlığı.
Doldu defter sayfaları, her satır bir iz şimdi.
Ne zaman durulur bu adı fırtınanın adı konmamış sesi?
Her geçen kış daha soğuk, her geçen bahar bizimdi,
Şimdi yabancı bir liman, yitirilmiş bir adres.
Gözlerimden akıp giden, sanki bir kum saati,
Her tane bir umut, sonsuzlukta kaybolmuş, küçücük bir oda.
Oysa kıyısı bendim, yüzüme vuran denizdi,
Ne bir yelken açılır, ne de bir veda...
Bir daha uyanır mıyım, o eski güneşe?
Yeniden tutunur muyum, hayalin sıcak eline?
Her şey bir iz bırakır, döner mi ateşe?
Unutuş yazar mı, bu hikayenin son sözünü?
Elifsu Tekin
Şehit Ali Tonga Kız Meslek lisesi
