Ümüt verdin güzel beni bağladın.
Aşkın bahçesinde Gönül eyledin.
Hayalimde yoktun kendin söyledin.
Kırdın yıktın kurumuş bir dal gibi.

Mecnun misali düştüm ben dillere.
Böyle dert vermesin mevla kullara.
Attın gittin beni derin gollere.
İşe yaramayan bozuk salgibi.

Gönül vazgeçmiyor inanki senden.
Ayrılmadıkça bu can bedenden.
Vazgeçmem dostum ümüt kesmeden.
Köle olan kapındaki çoban kul gibi.

Ya al götür beni kendi eline.
Düşürme dostum elalamin diline.
Mevlayı seversen çıkma yoluma.
Çiğneyip geçersin tozlu yol gibi.

Emani, uykudan uyandığım bir sabah.
Ela gözlerinde kaybolduğum an.
Ömür geçsede gönül geçmiyor eyvah.
Yakar gider beni kızgın kor gibi.

EMANİ PERK,
EMANİ,