Kırıkkale 2. Sulh Hukuk Mahkemesi Satış Memurluğu tarafından 2026/1 SATIŞ dosya numarasıyla yayımlanan ilana göre satışa konu taşınmaz, Ahılı Köyü 1382 ada 62 parselde bulunuyor.

Kent Yerleşim Alanına Yakın Konumda

Kadastro parseli niteliğindeki taşınmaz, köy yerleşim alanının dışında ancak kent yerleşim alanına yakın bir noktada yer alıyor. Tapuda tarla vasfındaki taşınmazın toplam yüzölçümü 12 bin 484,24 metrekare olarak açıklandı.

Parselin geometrik olarak yamuk şekle sahip olduğu ve arazi yüzeyinin hafif eğimli olduğu belirtildi. İlgili kurumun yazısına göre taşınmaz imar planlı alan içerisinde bulunmasına rağmen bölgede henüz imar uygulaması gerçekleştirilmedi.

Taşınmaz üzerinde herhangi bir yapı veya muhdesat bulunmadığı da satış ilanında yer aldı.

Kadastro Yoluna Cephesi Bulunuyor

Tarlanın yakın çevresinde kentsel yerleşim alanlarının bulunduğu ve parselin kadastro yoluna cepheli olduğu belirtildi.

Taşınmazın bulunduğu bölgenin elektrik, su ve kanalizasyon gibi teknik altyapı hizmetlerinden faydalandığı kaydedildi. Taşınmazın özelliklerine ilişkin daha ayrıntılı bilgilere bilirkişi raporundan ulaşılabileceği bildirildi.

Değeri Yaklaşık 5 Milyon TL

Satışa çıkarılan 12 bin 484,24 metrekarelik tarla için 4 milyon 993 bin 696 TL kıymet biçildi. Satışta uygulanacak KDV oranı ise yüzde 10 olarak açıklandı.

Tapu kaydında, TEK Genel Müdürlüğü lehine taşınmazın 276 metrekarelik bölümünde 24 Ocak 1974 tarih ve 194 yevmiye numarasıyla daimi irtifak hakkı bulunduğu belirtildi.

İlk Artırma 27 Ekim 2027’de

Taşınmazın birinci artırması 27 Ekim 2027 saat 12.00’de başlayacak ve 3 Kasım 2027 saat 12.00’de sona erecek.

İlk artırmada satış gerçekleşmemesi durumunda ikinci artırma 25 Kasım 2027 saat 12.00’de başlayarak 2 Aralık 2027 saat 12.00’de tamamlanacak.

Satışa ilişkin ayrıntılı görseller, bilirkişi raporu, artırma şartları ve diğer bilgilere UYAP e-Satış sistemi üzerinden 2026/1 SATIŞ dosya numarasıyla ulaşılabilecek.

Kırıkkale’de güneş saat 06.05’te doğarken, öğle namazı 12.54’te, ikindi namazı ise 16.33’te kılınacak. Akşam ezanı saat 19.28’de okunacak, yatsı namazının vakti ise 20.50’de girecek.

30 Ağustos Kırıkkale namaz vakitleri:

• İmsak: 04.36
• Güneş: 06.05
• Öğle: 12.54
• İkindi: 16.33
• Akşam: 19.28
• Yatsı: 20.50

Geçtiğimiz günlerde etkili olan fırtına, Gündoğdu Mahallesi Camisi’nin minaresinde hasara yol açtı. Meydana gelen zararın ardından caminin yeniden güvenli ve kullanılabilir hale getirilmesi amacıyla çalışma başlatıldı.

Hayırsever vatandaşlar ile mahalle sakinlerinin destekleri sayesinde minarenin onarım ve restorasyon süreci kısa sürede tamamlandı. Çalışmaların tamamlanması mahalle halkı tarafından memnuniyetle karşılandı.

Gündoğdu Mahallesi sakinleri, caminin önemli bölümlerinden biri olan minarenin yeniden eski görünümüne kavuşmasından dolayı katkı sağlayan vatandaşlara teşekkür etti.

Her geçen gün trafikte sayısı artar. Motosikletler buna paralel olarak gün olmuyorsa trafik kazası yaşanmasın. Bugün akşam saatlerinde Nene Hatun Caddesi'nde meydana gelen motosikletli trafik kazasında heyecanlı anlar yaşandı.

Görgü tanıkları kaza sonrasında itfaiyeyi ve emniyet arayarak bilgilendirdiler.

Kırıkkale’de uzun yıllardır camilerin yapımı ve yenilenmesi için yürüttüğü gönüllü çalışmalarla tanınan 92 yaşındaki Hasan Yeşilyurt, ilerleyen yaşına rağmen hayır hizmetlerini sürdürüyor. “Kavruk Hoca” olarak bilinen Yeşilyurt’un bugüne kadar yaklaşık 36 caminin yapımında aktif rol aldığı belirtiliyor.

Keskin ilçesine bağlı Hacıömersolaklı Köyü’nden olan Hasan Yeşilyurt’un asıl mesleği imamlık. Emekli olduktan sonra da hizmetten kopmayan Yeşilyurt, hayatının önemli bir bölümünü camilerin yapımı ve hayır çalışmalarına ayırdı.

Yanık Sesi Ona “Kavruk Hoca” İsmini Getirdi

Hasan Yeşilyurt’un Kırıkkale’de tanındığı “Kavruk Hoca” isminin de ayrı bir hikâyesi bulunuyor. Mevlit ve Kur’an-ı Kerim okurken sahip olduğu yanık ve etkileyici sesi nedeniyle bir okul müdürü tarafından kendisine “Kavruk Hoca” diye hitap edilmeye başlandı. Bu isim zaman içerisinde Yeşilyurt ile özdeşleşti.

Duygu yüklü okumalarıyla bulunduğu ortamlarda iz bırakan Yeşilyurt, imamlık mesleğinin ardından hayır faaliyetleriyle de geniş bir kesimin takdirini kazandı.

Yaklaşık 36 Caminin Yapımında Görev Aldı

Yıllar içerisinde Kırıkkale’nin farklı noktalarında yapımı devam eden camilere destek sağlanması için çalışan Kavruk Hoca, hayırseverlerle cami dernekleri arasında köprü oldu.

Bugüne kadar yaklaşık 36 caminin yapımında aktif görev üstlenen Yeşilyurt, 92 yaşına gelmesine rağmen çalışmalarına devam ediyor. Kavruk Hoca’nın şimdiki hedefinde ise Azapoğlu Camii ile Fırınlı Camii’nin yenilenmesine katkı sağlamak bulunuyor.

Bağışları Kendi Hesabına Kabul Etmiyor

Hasan Yeşilyurt’un hayır çalışmalarında en fazla önem verdiği konulardan biri de bağışların doğrudan ilgili kurumlara ulaştırılması.

Yeşilyurt, hayırseverlerden elden para almadığı gibi kendi banka hesabına da bağış kabul etmiyor. Destek olmak isteyenleri doğrudan cami yaptırma ve yaşatma derneklerine yönlendirerek bağışların ilgili dernekler üzerinden yapılmasını sağlıyor.

Ömrünün önemli bir bölümünü imamlık ve hayır hizmetlerine adayan Hasan Yeşilyurt, 92 yaşında olmasına rağmen camilerin yapımı ve yenilenmesi için gösterdiği gayretle Kırıkkale’de gönüllerde yer edinmeye devam ediyor.

Ormanlık arazileri yerleştirilen fotokapanlar Kırıkkale'nin doğal hayattaki canlı hayvan varlığının belgelenmesine sebep oluyor.

Birbirinden ilginç görüntüler yaban hayatının tüm doğallığını gözler önüne seriyor .Kırıkkale’nin farklı noktalarında sürdürülen yaban hayatı izleme çalışmaları, bölgedeki doğal yaşamın zenginliğini bir kez daha ortaya koydu.

Fotokapanlara yansıyan görüntülerde vaşak yavrularının anneleriyle birlikte hareket ettiği ve doğada oyun oynadığı anlar yer aldı. Özellikle yavru vaşakların birbirleriyle ve anneleriyle olan etkileşimleri, görüntüleri izleyenlerin büyük ilgisini çekti.

SEVİMLİ HAYVANLAR

Doğal ortamlarında herhangi bir müdahale olmadan kaydedilen bu görüntüler, Kırıkkale’de yaban hayatının korunmasının önemini de gözler önüne serdi.DKMP ekipleri tarafından gerçekleştirilen fotokapan çalışmaları, yaban hayvanlarının doğal yaşam alanlarının takip edilmesi ve bölgedeki türlerin korunmasına yönelik çalışmalar açısından önemli veriler sağlıyor. Bu çalışmalar sayesinde vaşak başta olmak üzere çeşitli yaban hayvanlarının yaşam alanları ve davranışları hakkında bilgi edinilebiliyor.

RENKLİ GÖRÜNTÜLER

Kırıkkale’de kaydedilen vaşak görüntüleri, doğanın insanlara sunduğu eşsiz güzelliklerden biri olarak dikkat çekti.

Yavru vaşakların annelerini takip ettiği ve oyun oynadığı anlar, yaban hayatının doğal döngüsünü de gözler önüne serdi. Yetkililer, doğal yaşamın korunması ve gelecek nesillere aktarılması için vatandaşlara doğaya karşı duyarlı olmaları çağrısında bulundu. Kırıkkale’nin yaban hayatındaki bu sevimli görüntüler, doğayı korumanın önemini bir kez daha hatırlattı. Vaşak yavrularının sevimli anları mest etti. Yaban hayatı tutkunları özellikle foto kapanlardan sergilenen fotoğraf ve görüntüleri büyük bir ilgi ile izliyorlar.

---Muharrem Demir (Eğitimci )

Tarihsel Umutsuzluk: Nerede Kaldı O Eski Güzel Zamanlar?

“Ne şair yaş döker, ne âşık ağlar,

Tarihe karıştı eski sevdalar.

Beyhude seslenir, beyhude çağlar,

Bir sola, bir sağa çoban çeşmesi…”

Faruk Nafiz Çamlıbel, bundan tam yüz yıl önce, 1926’da yayımlanan Çoban Çeşmesi kitabındaki bu şiirinde böyle yakınıyordu:

“Tarihe karıştı eski sevdalar.”

Bir an durup düşünelim.

Yıl 1926.

Bugün bize oldukça eski görünen, siyah beyaz fotoğraflarına baktığımızda kolaylıkla “Nerede o eski zamanlar?” diyebileceğimiz yıllar…

Televizyon henüz hayatımıza girmemiş. İnternet yok. Cep telefonu yok. Sosyal medya yok. Bugün insan ilişkilerini hızlandırmakla, yüzeyselleştirmekle veya insanları birbirinden uzaklaştırmakla suçladığımız pek çok teknolojik gelişme henüz ortada yok.

Ama şair yine de geçmişe dönüyor ve: “Tarihe karıştı eski sevdalar.” diyor.

Aradan tam yüz yıl geçti.

Şimdi biz 1926’ya bakıyor ve o yılları “eski zamanlar” diye anıyoruz.

İnsan ister istemez sormak istiyor:

Üstat, sizin 1926’da bile tarihe karıştığını söylediğiniz o eski güzel zaman tam olarak ne zamandı?

Nerede O Eski…?

Mesele yalnızca sevdalar değil.

Çünkü aynı yakınmanın hayatın hemen her alanına yayılan biçimlerini hepimiz duyuyoruz:

Nerede o eski sevdalar?

Nerede o eski bayramlar?

Nerede o eski dostluklar, komşuluklar?

Nerede o eski hocalar, öğretmenler?

Nerede o eski öğrenciler?

Nerede o eski çocuklar, gençler?

Nerede o eski anneler, babalar?

Nerede o eski aileler?

Nerede o eski saygı, ahlak, bereket?

Ve nihayet:

Nerede o eski insanlar?

Peki nerede gerçekten?

Daha önemlisi:

Ne zaman?

1950 mi?

1970 mi?

1990 mı?

1900 mü?

Osmanlı’nın hangi dönemi?

Selçuklu mu?

Daha öncesi mi?

İnsanlık tarihinin hangi noktasına parmağımızı koyup:

“İşte! O eski güzel zaman tam olarak burasıydı.” diyebiliriz?

Belki de sorun tam burada başlıyor.

Çünkü aradığımız “eski güzel zaman”, biz ona yaklaştıkça biraz daha geriye gidiyor.

Buna “Tarihsel Umutsuzluk” Diyebilir miyiz?

İnsanın bu yaygın ve eski eğilimine “tarihsel umutsuzluk” diyebiliriz.

Burada elbette tarihin kendisinin umutsuz olduğunu söylemiyorum.

Tarihsel umutsuzluk; geçmişi seçilmiş güzellikleriyle idealize ederken bugünü geçmişin kusurlarından arındırılmış bir tasviriyle kıyaslama, bunun sonucunda yaşanan zamanı değersizleştirme ve geleceğin daha güzel olabileceğine ilişkin umudu zayıflatma eğilimidir.

Bu nedenle “Tarihe karıştı eski sevdalar” dizesini de şairin şahsına ilişkin bir hüküm vermeden, tarihsel ve belki biraz da talihsiz bir umutsuzluk dili olarak okuyabiliriz.

Tarihseldir; çünkü yüz yıl öncesinden bize ulaşmaktadır.

Talihsizdir; çünkü “eski sevdaların” artık kalmadığından yakınılan 1926 yılı, bugün bizzat bizim “eski zamanımız” olmuştur.

Umutsuzluk dilidir; çünkü “sevdalar değişti” demekle yetinmeyip:

“Tarihe karıştı,” der.

Sahici sevdayı geçmişe yerleştiren oldukça kesin bir hükümdür bu.

Oysa insanlar yüz yıl sonra da seviyor, ayrılıyor, özlüyor, kavuşuyor, kavuşamıyor; sevdiği için acı çekiyor ve fedakârlık yapıyor.

Belki de tarihe karışan sevda değildir.

Her çağın, güzel olanın kendisinden önce yaşandığını sanma yanılgısıdır.

Geçmişin Zirveleriyle Bugünün Tamamını Karşılaştırmak

Peki bunu neden yapıyoruz?

Çünkü geçmiş bize olduğu gibi ulaşmıyor.

Geçmiş süzülerek geliyor.

Leyla ile Mecnun’u biliyoruz.

Ferhat ile Şirin’i biliyoruz.

Kerem ile Aslı’yı biliyoruz.

Ama onların yaşadığı çağlardaki binlerce sıradan, mutsuz veya çıkar üzerine kurulmuş ilişkiyi bilmiyoruz.

Geçmişin büyük âlimlerini biliyoruz; o çağdaki bütün cahilleri değil.

Unutulmaz öğretmenlerini hatırlıyoruz; görevini kötü yapanları değil.

İyi ustaların adı kalıyor.

Güzel türküler kalıyor.

Büyük aşklar anlatılıyor.

Fedakâr anneler, cefakâr babalar, unutulmaz hocalar nesilden nesile aktarılıyor.

Başka bir ifadeyle:

Geçmişin seçilmiş güzelliklerini, bugünün bütün kusurlarıyla karşılaştırıyoruz.

Bu yarışta bugünün kazanması zaten çok zor.

Çünkü geçmiş karşımıza seçilmiş kareleriyle çıkarken bugün gözümüzün önünde bütün dağınıklığıyla yaşanıyor.

Geçmiş albüme girmiş fotoğraftır; bugün ise henüz çekimi devam eden filmdir.

Belki de Özlediğimiz Sadece “O Zaman” Değildir

Bir başka mesele daha var.

“Nerede o eski bayramlar?” dediğimizde gerçekten sadece eski bayramları mı özlüyoruz?

Yoksa o bayramlarda yanımızda bulunan insanları mı?

Annemizi…

Babamızı…

Dedemizi, ninemizi…

Çocukluğumuzu…

Mahallemizi…

Kapısını çekinmeden çaldığımız komşularımızı…

Bayram sabahı giydiğimiz yeni ayakkabıyı…

Belki de:

“Eski bayramlar güzeldi.”

derken bazen farkında olmadan:

“Ben o zaman çocuktum.” diyoruz.

“Nerede o eski yemeklerin tadı?” derken belki yemekten çok onu yapan annenin elini arıyoruz.

“Nerede o eski mahalle?” derken yalnız sokakları değil, o sokaklarda koşan eski hâlimizi özlüyoruz.

Demek ki geçmiş özleminin içinde yalnızca tarih yoktur.

Biz de varız.

Geçmiş Gerçekten Daha Güzel Olamaz mıydı?

Elbette olabilir.

Her “Eskiden daha iyiydi.” cümlesini psikolojik bir yanılsama olarak açıklamak da başka bir yanılgı olur.

Bazı değerler gerçekten zayıflamış olabilir.

Bazı gelenekler kaybolmuş, toplumsal bağlar gevşemiş, aile ve komşuluk ilişkileri değişmiş olabilir.

Bazı eğitim uygulamaları geçmişte daha başarılı olmuş, bazı şehirlerimizin mimarisi bozulmuş, bazı mesleklerin ahlakı aşınmış olabilir.

Bunları araştırmak, ölçmek ve gerektiğinde geçmişten yeniden öğrenmek gerekir.

Çünkü geçmişi küçümsemek de geçmişi kutsamak kadar hatalıdır.

Mesele geçmişle kavga etmek değildir.

Mesele geçmişi doğru okumaktır.

Bu nedenle iki ayrımı özellikle korumamız gerekiyor:

Geçmişi sevmek başka, geçmişi kutsamak başkadır.

Bugünü eleştirmek başka, bugünü değersizleştirmek başkadır.

Faruk Nafiz’e Hakkını Teslim Edelim

Burada Faruk Nafiz Çamlıbel’e de bir haksızlık yapmamak gerekir.

“Tarihe karıştı eski sevdalar” dizesinden hareketle onu karamsar veya umutsuz bir şair olarak tanımlamak doğru olmaz.

Çünkü onun şiir dünyasının başka pencerelerini açtığımızda yalnız geçmişe bakan ve kaybedilene ağıt yakan bir şairle karşılaşmayız.

Bekleyen, geleceğe bakan, karanlığın arkasında şafağı arayan bir Faruk Nafiz de vardır.

Nitekim “Son Beklediğim” şiirinde hayatın sunduğu zehirden başkaları için neşe çıkardığını söyler; karanlığın ardında sehere köprü kurar. Kendisini hâlâ bir “emel kaynağı” olarak görür ve rüzgârın uzaktan bir müjde taşıdığına inanır.

Yani onun şiir dünyasında yalnızca “tarihe karışan eski sevdalar” yoktur.

Karanlığın arkasındaki seher, insanı ayakta tutan emel ve uzaktan gelen müjde de vardır.

Öyleyse bizim meselemiz Faruk Nafiz değildir.

Şair burada tartışmanın sanığı değil, tanığıdır.

Onun güçlü dizesi, zaman zaman ona da, bize de ve bizden önce yaşayan insanlara da sirayet edebilen daha evrensel bir insanlık hâlini görünür kılıyor:

Geçmişi güzelleştirirken kendi zamanımızı eksik görme eğilimini…

İnsan geçmiş için yakınabilir; fakat bu, geleceğe dair bütün ümidini kaybettiği anlamına gelmez.

Belki mesele umutsuz insanlardan çok, umutlu insanların bile zaman zaman kullanabildiği bir umutsuzluk dilidir.

Yüreklerin Yanılması, Yakınması ve Yakılması

İşte asıl mesele burada başlıyor.

Belki de bunu üç kelimeyle anlatabiliriz:

Yanılmak.

Yakınmak.

Yakmak.

Geçmişi bütünüyle güzel, bugünü bütünüyle kötü görerek yanılıyoruz.

“Nerede o eski…” diyerek sürekli yakınıyoruz.

Sonra farkında olmadan bugünün insanının emeğini, değer duygusunu ve geleceğe ilişkin inancını yakıyoruz.

Çünkü:

“Nerede o eski gençler?” dediğimizde yalnız geçmişteki gençleri övmüyoruz; bugünün gencine de örtülü biçimde “Sen onlar kadar iyi değilsin.” diyoruz.

“Nerede o eski öğrenciler?” dediğimizde bugünün öğrencisini;

“Nerede o eski öğretmenler?” dediğimizde bugün sınıfına giren öğretmeni;

“Nerede o eski anneler, babalar?” dediğimizde bugünün anne babasını;

“Nerede o eski sevdalar?” dediğimizde bugünün seven insanını eksiltiyoruz.

Bir gence sürekli:

“Sizin nesilden bir şey olmaz.”

dediğimizde yalnız geçmiş hakkındaki düşüncemizi anlatmış olmayız; onun geleceği hakkında da hüküm vermiş oluruz.

Bir çocuğa sürekli:

“Biz sizin yaşınızdayken…”

diye başlayan üstünlük hikâyeleri anlatırsak, bir süre sonra çocuk geçmişten ilham almak yerine geçmişin altında ezilebilir.

İşte burada nostalji, geçmişe duyulan masum bir özlem olmaktan çıkarak:

bugünün umudunu kıran bir umutsuzluk diline dönüşebilir.

En İyisi Geride Kaldıysa Geleceğe Ne Kaldı?

Tarihsel umutsuzluğun belki de en tehlikeli cümlesi şudur:

“En iyisi geride kaldı.”

En güzel aşklar, en iyi insanlar, en güzel zamanlar hep geçmişte kaldıysa geleceğe ne bıraktık?

Bu nedenle “En iyisi geride kaldı.” düşüncesi yalnız geçmiş hakkında verilmiş bir hüküm değildir.

Geleceğin ihtimallerini de küçülten bir hükümdür.

Umut Zekâsı açısından mesele geçmişi unutmak değildir.

Tam tersine; geçmişi bilmek, güzel olanı korumak, yanlışlardan ders çıkarmak ve geçmişin tecrübesini geleceğin imkânına dönüştürmektir.

Fakat geçmiş, bugünü dövmek için kullanılan bir sopaya dönüşmemelidir.

Düne duyduğumuz özlem, bugüne karşı bir haksızlığa; bugüne yaptığımız haksızlık da yarına ilişkin bir umutsuzluk diline dönüşmemelidir.

Çoban Çeşmesi Hâlâ Akıyor

Yüz yıl önce Faruk Nafiz:

“Tarihe karıştı eski sevdalar,”diyordu.

Bugün ise onun yaşadığı yıllar bizim “eski zamanlarımız”.

Belki yüz yıl sonra, 2126’nın insanı da bizim fotoğraflarımıza bakarak:

“Nerede o eski zamanlar?” diyecek.

Bugün bazen “Şimdiki çocuklar…” diye eleştirdiğimiz çocuklar için:

“Nerede o eski çocuklar? denilecek.

Bugün beğenmediğimiz gençler için:

“Nerede o eski gençler?” diye yakınılacak.

Bugün sıradan bulduğumuz hayat, bir başkasının özlemle baktığı geçmiş olacak.

O hâlde geçmişimizi sevelim.

Büyüklerimizi rahmet ve minnetle analım.

Bayramlarımızı, türkülerimizi, mahallelerimizi, öğretmenlerimizi, ustalarımızı ve güzel geleneklerimizi koruyalım.

Kaybettiğimiz değerler varsa yeniden kazanmaya çalışalım.

Ama geçmişi yüceltmek için bugünün insanını değersizleştirmeyelim.

Çünkü görevimiz yalnız geçmişin güzelliklerini anlatmak değildir.

Bugünün içindeki güzellikleri görmek ve yarının güzel zamanlarını da inşa etmektir.

Belki artık soruyu değiştirmeliyiz.

Sadece: “Nerede kaldı o eski güzel zamanlar?” diye yakınmak yerine:

“Bugünü, yarın özlemle anılacak güzel bir zamana dönüştürmek için biz ne yapıyoruz?” diye sormalıyız.

Çünkü “o eski güzel zaman”ın hangi yıl olduğunu belki hiçbir zaman bulamayacağız.

Fakat bir şeyi çok iyi biliyoruz:

Bugün de bir gün eskiyecek.

Öyleyse asıl mesele eski güzel zamanları aramak değil; içinde bulunduğumuz zamanı güzelleştirmek ve geleceğin güzel zamanlarını inşa edebilmektir.

Kırıkkale Servisçiler Odası Başkanı Behzat Yerlikaya'nın oğluna ait olan YK Otomotiv hizmete girdi

Milletvekili Av. Halil Öztürk, MHP İl Başkanı Mekki Varol ve İl Yönetim Kurulu Üyeleri ve Merkez İlçe Yönetim Kurulu Üyeleri ile Türk Sağlık-Sen Kırıkkale Şube Başkanı Paşacan Cebeci ile birlikte, Kırıkkale Servisçiler Odası eski başkanı Behsat Yerlikaya ve oğlu Mert Yerlikaya’nın hizmete açtığı YK Otomotiv’e hayırlı olsun ziyaretinde bulundu.

Kırıkkale milletvekili Halil Öztürk "Yeni işletmenin Kırıkkale’mize ve hemşehrilerimize hayırlı olmasını temenni ediyor; Behsat Yerlikaya ve Mert Yerlikaya’ya bereketli kazançlar ve çalışmalarında başarılar diliyoruz."

Tarladan toplanan ve neredeyse insan boyuna yaklaşan sıra sıra dizilmiş dev kabaklar, hem büyüklükleri hem de kaliteleriyle ilgi odağı oldu.

Traktör kasalarını dolduran tonlarca ağırlıktaki ürünler, bölge tarımındaki bereketi bir kez daha gözler önüne serdi.​Akdoğan ailesi, geçtiğimiz haftalarda da bölgenin tescilli lezzetlerinden olan Delice Kara Kavunu hasadında yüksek rekolte ve üstün kalite elde ederek dikkatleri üzerine çekmişti.

Kara kavunun ardından bal kabağında da rekor boyutlara ulaşan üreticiler, emeklerinin karşılığını almanın gururunu yaşadı. Dev bal kabakları, tarladaki hasat anında çekilen fotoğraflarla da sosyal medyada kısa sürede büyük beğeni topladı.

PAZARCIK KÖYÜNDEN SULTAN DURUKAN (65) VEFAT ETMİŞTİR. MERHUMENİN CENAZESİ ÖĞLE NAMAZINA MÜTEAKİP PAZARCIK KÖYÜ CAMİNDEN KALDIRILACAKTIR. - Tarih : 29.08.2026

ACI HABER

Köprüköy’ün tanınmış aileleri arasında yer alan Elidemir ailesi, aldıkları acı haberle yasa boğuldu. Keskin ilçesi Köprüköyü sakinlerinden Ramazan Elidemir’in hayatını kaybettiği öğrenildi. Merhum Elidemir’in vefat haberi, ailesi ve yakınlarının yanı sıra kendisini tanıyan vatandaşlar arasında da derin bir üzüntü oluşturdu.

Cenaze namazının ardından merhumun naaşı, Köprüköy’de bulunan mezarlıkta toprağa verilecek. Cenaze törenine aile yakınlarının yanı sıra Köprüköy ve çevre yerleşimlerden çok sayıda vatandaşın katılması bekleniyor. Ramazan Elidemir’in vefatı, özellikle uzun yıllardır yaşadığı Köprüköy’de üzüntüyle karşılandı.

Türk futbolunda birçok önemli ismin yolu yıllar içerisinde MKE Kırıkkalespor’dan geçti. Kırmızı-lacivertli formayı giyen ve hafızalarda yer edinen futbolculardan biri de 1984-85 sezonunda takımda görev yapan, “Maradona Kazım” lakaplı Kazım Korur oldu.

1957 İstanbul doğumlu olan Kazım Korur, futbol eğitimini Fenerbahçe altyapısında aldı. Yeteneğiyle dikkat çeken Korur’un kariyerindeki duraklardan biri de 1984 yılında MKE Kırıkkalespor oldu.

Maradona’ya Benzerliğiyle Dikkat Çekiyordu

On numara mevkisinde görev yapan Kazım Korur, dönemin dünya futboluna damga vuran Arjantinli yıldız Diego Maradona’ya benzerliği nedeniyle “Maradona Kazım” lakabıyla anılmaya başladı.

Tekniği, oyun zekâsı ve sahadaki görüntüsüyle dikkat çeken Korur, Kırıkkalespor formasıyla geçirdiği dönemde tribünlerin de yakından tanıdığı futbolculardan biri haline geldi.

1984-85 yıllarında Kırıkkalespor formasını terleten Kazım Korur, aradan geçen uzun yıllara rağmen o dönemi yaşayan futbolseverlerin hafızasında “Maradona Kazım” olarak yerini koruyor. Korur, günümüzde yaşamını İstanbul’da sürdürüyor.

O Karede Kırıkkalespor Camiasının Tanıdık İsimleri Var

Kırıkkalespor’un geçmişinden günümüze ulaşan hatıra fotoğrafında Kazım Korur’un yanı sıra Namık Yeşilyurt, Halil Eşmebaşı ve Ali Sönmez de yer alıyor.

Kırıkkalespor camiasıyla gönül bağı bulunan bu isimlerin bir araya geldiği kare, 1980’li yılların futbol ortamını, dostluklarını ve Kırıkkalespor etrafında oluşan güçlü camia kültürünü bugüne taşıyor.

Bir dönem Türk futbolunun renkli kulüplerinden biri olarak dikkat çeken MKE Kırıkkalespor’un tarihinde iz bırakan “Maradona Kazım” ve dönemin isimleri, kırmızı-lacivertli kulübün geçmişindeki unutulmaz hatıralar arasında yaşamaya devam ediyor.

Kırıkkale’nin Ahılı köyünde geçmişte yaşamış ve kendine özgü yeteneğiyle hafızalarda yer edinen Hacı Ömer Aygün ile annesi Fadime Aygün, köyün hatıralarında yaşamaya devam ediyor.

Kırıkkale’nin adeta arşivi olan Hüseyin Demirbilek’in anlattıklarına göre, Fadime Aygün, Ahılı köyünün değerli isimlerinden “Gizirin Omar” olarak bilinen kişinin kızı ve “Tilkinin Ali” lakabıyla tanınan Osman Aygün’ün eşiydi.

Fadime Aygün’ün oğlu Hacı Ömer Aygün ise sahip olduğu sıra dışı hesaplama yeteneğiyle Ahılı köyünde iz bırakan isimlerden biri oldu. Fiziksel ve zihinsel engellerine rağmen Hacı Ömer Aygün’ün özellikle çarpma işlemlerinde dikkat çekici bir yeteneğe sahip olduğu belirtildi.

Sorulan Çarpma İşlemlerine Anında Cevap Veriyordu

Hüseyin Demirbilek’in aktardığı bilgilere göre Hacı Ömer Aygün’e çarpma işlemiyle ilgili hangi soru yöneltilirse yöneltilsin, cevabını herhangi bir hesaplama aracına ihtiyaç duymadan anında ve doğru şekilde verebiliyordu.

Bu özelliği nedeniyle çevresindekiler tarafından adeta “ayaklı hesap makinesi” olarak nitelendirilen Hacı Ömer Aygün, güçlü hafızası ve zihinsel hesaplama kabiliyetiyle kendisini tanıyanların hafızasında özel bir yer edindi.

Ahılı köyünün geçmişinden günümüze ulaşan bu hatıra, hem Hacı Ömer Aygün’ün sıra dışı yeteneğini hem de annesi Fadime Aygün’ün hatırasını yeniden gündeme taşıdı.

Merhum Hacı Ömer Aygün ve annesi Fadime Aygün, kendilerini tanıyanlar tarafından rahmet ve hayırla yad edilirken, her iki ismin de Ahılı köyünün unutulmayan simaları arasında yer aldığı ifade edildi.

Kırıkkale’nin uzun yıllardır değişmeyen lezzet duraklarından Kırşehir Köfte, 1968 yılında başlayan hikâyesini bugün de sürdürüyor. Küçük ve mütevazı dükkânıyla yıllara meydan okuyan işletme, özellikle ızgara köftesi ve şişe ayranıyla Kırıkkale’nin gastronomi hafızasında kendine özel bir yer edindi.

Hikâyesi 1968 Yılında Başladı

Kırşehir Köfte’nin temelleri Arif Güneş ve Mesut Güneş tarafından atıldı. İşletme daha sonraki yıllarda Oktay Güneş tarafından devam ettirilirken, Suat Güneş ve Durmuş Yeşilyurt da yıllar içerisinde bu lezzet geleneğinin sürdürülmesine önemli katkılar sağladı.

İşletme ilk olarak 1968 yılında, bugün Kızılkanat İş Merkezi’nin bulunduğu bölgede bir merdiven köşesinde hizmet vermeye başladı. Bir süre burada faaliyet gösteren Kırşehir Köfte, sonraki yıllarda taşındı ve 1983 yılında bugün bulunduğu dükkâna geçti.

Kırıkkale Belediyesi karşısındaki sokakta uzun yıllardır aynı noktada müşterilerini ağırlayan işletme, nesiller boyunca Kırıkkalelilerin uğrak noktalarından biri oldu.

Çırak Olarak Başladı, Ustasından Devraldı

Kırşehir Köfte’nin yıllardır aynı lezzeti korumasında Durmuş Yeşilyurt’un da önemli payı bulunuyor. 1980’li yıllarda işletmede çırak olarak çalışmaya başlayan Yeşilyurt, mesleğin inceliklerini ustasından öğrendi ve ilerleyen yıllarda işi devraldı.

Yıllar içerisinde dükkânın büyütülmesi yönünde çeşitli talepler gündeme gelse de müşterilerin küçük dükkânın kendine özgü samimi havasının korunmasını istemesi üzerine mevcut yapı değiştirilmedi.

Gelenek Yeni İsimlerle Devam Ediyor

Günümüzde Kırşehir Köfte’nin işletmeciliğini Davut Dambasan ve Enver Eroğlu sürdürüyor. Geçmişten devralınan lezzet anlayışını koruyan işletme, 58 yıllık geçmişiyle Kırıkkale’nin yaşayan gastronomi değerlerinden biri olmayı sürdürüyor.

1968 yılında küçük bir merdiven köşesinde başlayan Kırşehir Köfte’nin hikâyesi, bugün üçüncü kuşaklara ulaşan müşterileri, ızgara köftesi ve şişe ayranıyla Kırıkkale’nin hafızasında yaşamaya devam ediyor.

Selçuklu ve Osmanlı dönemlerinden kalma eserlerden daha antik bir zamana gidiyor. Bölgedeki en eski yerleşim alanlarından biri olarak kabul edilen alanın tarihi, araştırmalara göre Demir Çağı’na kadar uzanıyor.

İçerisinde hem eski dönemde hem mezar olarak kullanılmış alanlar, hem de yaşam alanı oluşturmak için insan eliyle oyulmuş kayalıklar bulunan Ceritkale Kaya Mezarları’nı ziyaret etmek, Kırıkkale’nin antik tarihine merakınız varsa, size ışık tutacak bir tercih olur.

Kırıkkale’de Doğdu, Tıp Eğitimini Eskişehir’de Tamamladı

1970 yılında Kırıkkale’de dünyaya gelen Ümit Aktaş, ilk ve ortaöğrenimini Ankara’da tamamladı. Üniversite eğitimini Eskişehir Osmangazi Üniversitesi Tıp Fakültesinde alan Aktaş, mezuniyetinin ardından çalışmalarını farklı alanlarda geliştirdi.

Akupunktur uzmanlık eğitimini Yeditepe Üniversitesi Tıp Fakültesinde tamamlayan Aktaş, fitoterapi alanındaki yüksek lisans eğitimini ise Yeditepe Üniversitesi Eczacılık Fakültesinde yaptı.

Bu eğitimleriyle Türkiye’de fitoterapi alanında eğitim alan ilk tıp doktorları arasında yer alan Aktaş, özellikle beslenme ve bitkisel uygulamalar üzerine yaptığı çalışmalarla tanındı.

Televizyon Programlarıyla Geniş Kitlelere Ulaştı

Mesleki birikimini yalnızca klinik çalışmalarıyla sınırlı tutmayan Dr. Ümit Aktaş, yıllar içerisinde çok sayıda televizyon programına konuk olarak görüşlerini izleyicilerle paylaştı.

Çağla Şikel’in sunduğu ve FOX TV ekranlarında yayımlanan “Yeni Bir Gün” programına da katılan Aktaş, daha önce Haber Global ekranlarında “Dr. Ümit Aktaş ile Şifa Olsun” adlı programı hazırlayıp sundu.

Aktaş, günümüzde İstanbul’da bulunan kendi kliniğinde çalışmalarına devam ediyor.

Çok Sayıda Kitaba İmza Attı

Dr. Ümit Aktaş, mesleki çalışmalarını kitaplara da taşıdı. Aktaş’ın yayımlanan eserleri arasında 2013 tarihli “İlaçsız Yaşam”, 2015’te yayımlanan “Bitkisel Kürlerle İlaçsız Tedavi”, 2016 tarihli “Mutluluk Kürleri”, 2017’de yayımlanan “Diyabet ve Zayıflama Kürleri” ile 2019 tarihli “Mutluluk Kürleri 2” bulunuyor.

“Mutluluk Sağlıkla, Sağlık Mutlulukla Mümkündür”

Aktaş, “Mutluluk Kürleri” adlı eserinde yaşam sevinci, beslenme ve sağlık arasındaki ilişkiyi ele alıyor. Kitapta bağışıklık sisteminin dengeli çalışmasında yaşam biçiminin önemine dikkat çekilirken, doğru beslenme ve bitkisel kürler üzerine çeşitli önerilere yer veriliyor.

Modern yaşamla birlikte yaygınlaşan işlenmiş gıdalar, stres, uyku problemleri ve fazla kilo gibi konulara da değinen Aktaş, kitabında 21 günlük bir beslenme modeli sunuyor. Sağlıklı yaşamın temelinde doğal ve mümkün olduğunca işlenmemiş gıdaların bulunması gerektiği görüşünü savunan Aktaş, Hipokrat’a atfedilen “Besininiz ilacınız, ilacınız besininiz olsun” sözünü de yaklaşımının temel mesajlarından biri olarak aktarıyor.

Kırıkkale’de başlayan yaşam yolculuğunu tıp, fitoterapi, televizyon ve yayıncılık alanlarındaki çalışmalarıyla sürdüren Dr. Ümit Aktaş, kaleme aldığı eserlerle de sağlık ve beslenme konularındaki görüşlerini okuyucularla buluşturmayı sürdürüyor.

Balıkesir’de gelinlik provası için bulunduğu sırada geçirdiği kazada ağır yaralanan 27 yaşındaki Birsen Filiz, iki gündür verdiği yaşam mücadelesini kaybetti. Genç kadının, dünyaevine gireceği gün hayatını kaybetmesi ailesini ve sevenlerini yasa boğdu.

Kaza, Karesi Kent Meydanı’ndaki yer altı otoparkının çıkışında meydana geldi. Edinilen bilgilere göre, düğün hazırlıkları kapsamında gelinlik provası için Balıkesir’e gelen Birsen Filiz, otopark çıkışında bir aracın altında kaldı.

İhbar üzerine olay yerine sevk edilen sağlık ekipleri tarafından hastaneye kaldırılan Filiz, doktorların tüm müdahalelerine rağmen kurtarılamadı.

Düğün günü cenaze töreni

Birsen Filiz’in vefat haberi, düğün hazırlığı yapan ailesi ve yakınlarını büyük bir üzüntüye boğdu. Genç kadının, bugün dünyaevine girmesi beklenirken cenazesi kaldırılacak.

Filiz’in cenazesi, memleketi Edremit’in Çamcı Mahallesi’nde kılınacak cenaze namazının ardından toprağa verilecek.

Genç kadının yakınları ve sevenleri, düğün için hazırlanan günde Birsen Filiz’i son yolculuğuna uğurlayacak

UYUŞTURUCU OPERASYONU

Kırıkkale Cumhuriyet Başsavcılığı koordinesinde, Kırıkkale İl Jandarma Komutanlığınca sürdürülen çalışmalar sonucunda Yahşihan ilçesinde uyuşturucu madde ticareti yaptığı tespit edilen üç şüpheli yakalandı.

3 KİŞİ YAKALANDI

Edinilen bilgilere göre, 28 Ağustos 2026 tarihinde Yahşihan ilçesinde yürütülen çalışmalarda O.B. (E-28), H.C.A. (E-21) ve K.E.C. (E-20) isimli şahısların uyuşturucu madde ticareti yaptığı belirlendi.

Bunun üzerine jandarma ekipleri tarafından şüphelilere yönelik işlem başlatıldı.Kaynak: Yahşihan’da jandarma ekiplerinden operasyon!Gerçekleştirilen çalışmalar kapsamında K.E.C. isimli şüphelinin kaba üst aramasında 8 adet sentetik ecza hap ele geçirildi.

536 SENTETİK HAP

Takibin ardından operasyon başladı. O.B. isimli şüphelinin evinde yapılan adli aramada ise 536 adet sentetik ecza hap bulundu. Yapılan aramalar sonucunda toplam 544 adet sentetik ecza hap ele geçirilerek muhafaza altına alındı. Yahşihan’da gerçekleştirilen bu operasyon, uyuşturucu madde ticaretine karşı yürütülen çalışmaların kararlılıkla sürdürüldüğünü bir kez daha ortaya koydu. Emniyet güçlerinin seri takibi özellikle aileleri ve velileri son derece rahatlatıyor

Milli Mücadele’nin önemli komutanlarından Kâzım Karabekir Paşa’nın günlükleri, Kırıkkale’nin Yahşihan ilçesinin Cumhuriyet’in ilanından yalnızca birkaç ay önceki durumuna ilişkin dikkat çekici bilgiler içeriyor. Karabekir Paşa, 26 Temmuz 1923 tarihinde trenle gerçekleştirdiği yolculuk sırasında Yahşihan’a gelerek bölgenin doğal yapısından demiryollarına, köprülerden yerleşim durumuna kadar birçok ayrıntıyı notlarına aktardı.

Kâzım Karabekir Paşa, 26 Temmuz 1923 Perşembe günü sabah treniyle Yahşihan’a doğru yola çıktı. Günlüğünde yolculuğun hangi amaçla gerçekleştirildiğine ilişkin bilgi vermeyen Karabekir, öğleden sonra saat 17.00 sıralarında Yahşihan’a ulaştı.

“Yahşihan 87. Kilometrede Latif Bir Yer”

Karabekir Paşa, yolculuğu sırasında Kayaş bahçelerinden başlayarak güzergâhın doğal özelliklerini ayrıntılı şekilde anlattı. Kayaş’ı meyve ağaçlarının bulunduğu güzel bir mesire alanı olarak tarif eden Karabekir, Ortaköy’e kadar uzanan ağaçlık vadinin ardından daha kurak bir araziyle karşılaştıklarını kaydetti.

36’ncı kilometredeki Lalabel’in rakımını 1180 metre olarak not eden Karabekir, buradan Kızılırmak’a kadar binde 20 oranında iniş bulunduğunu belirtti. Kızılırmak’a ise güzergâhın 72’nci kilometresinde ulaşıldığını aktardı.

Yahşihan’ı “87. kilometrede latif bir yer” sözleriyle tarif eden Karabekir Paşa, yerleşimin çevresinde ağaçlar ve bağların bulunduğunu ifade etti.

Yahşihan’ın 300 Haneli Olduğunu Yazdı

Karabekir Paşa’nın günlüklerinde dönemin Yahşihan’ına ilişkin nüfus ve yerleşim bilgileri de bulunuyor. Yahşihan’ın yaklaşık 300 haneden oluştuğunu kaydeden Karabekir, bunlardan 50’sinin Birinci Dünya Savaşı döneminde harap olduğunu belirtti.

Bölgedeki ulaşım altyapısına da değinen Karabekir, Yahşihan’da 100 metre uzunluğunda demir ayaklı bir köprü bulunduğunu ve yerleşimin Ankara araba yolu üzerinde olduğunu aktardı.

Kızılırmak üzerindeki büyük köprü hakkında da bilgi veren Karabekir, köprünün üç ayağının yaklaşık 50’şer metre aralıklarla bulunduğunu, ziyaret ettiği dönemde nehrin ortalama genişliğinin yaklaşık 50 metre olduğunu ve birçok noktada geçit vermediğini yazdı.

Halifeli Tüneli’nde Yunan Esirlerini Gördü

Kâzım Karabekir Paşa, 27 Temmuz 1923 Cuma günü saat 16.00’dan önce Yahşihan’dan ayrılarak yolculuğunu sürdürdü. Çoraközü Vadisi’ni oldukça güzel, ağaçlık ve bahçelik olarak tarif eden Karabekir, vadide köylerin sık olduğunu kaydetti.

Güzergâhın 103’üncü kilometresindeki Mehmetli’ye yaklaşık bir saat içerisinde ulaştıklarını belirten Karabekir, buranın rakımını 764 metre olarak not etti.

Dönemin demiryolu hattının son noktasının 103’üncü kilometrede bulunan Halifeli Tüneli olduğunu aktaran Karabekir Paşa, burada çalışan Yunan esirlerini gördüğünü de günlüğüne yazdı. Çoraközü Vadisi’nin İzzettin’e kadar devam ettiğini, buradan 225 metrelik bir tünelle Delice Suyu tarafına geçilmesinin planlandığını belirtti.

Karabekir Paşa, dönüş yolculuğunda Yahşihan’dan saat 09.00’dan önce hareket ederek Ankara’ya saat 17.30’da ulaştığını kaydetti.

Kâzım Karabekir Paşa’nın 1923 yılında tuttuğu bu notlar, Cumhuriyet’in ilanından hemen önce Yahşihan’ın doğal yapısını, yerleşim özelliklerini ve dönemin ulaşım altyapısını ortaya koyan önemli tarihî kayıtlar arasında yer alıyor.

Kaynak: Prof. Dr. Hamit Pehlivanlı – Kırıkkale Ticaret ve Sanayi Odası Yayınları, Yahşihan Zafer Destek Yolu, 2026

Kayserili şair Turan Korkmaz ile Kırıkkaleli şair Efdal Petek’in kaleme aldığı “Araba” isimli şiir, iki ozanın karşılıklı dizeleriyle renkli bir halk şiiri örneği ortaya koydu.

Gündelik hayatın içinden seçilen eski ve sürekli arıza yapan bir otomobilin konu edildiği şiirde, Efdal Petek ile Turan Korkmaz karşılıklı dörtlüklerle birbirlerine cevap verdi. Mizahi bir dille kaleme alınan eserde arabanın bitmeyen arızaları, ustanın çaresizliği ve araç sahibinin yaşadığı sıkıntılar şiire taşındı.

Eski Arabanın Dertleri Dizelere Taşındı

Şiirin ilk dörtlüğünde Efdal Petek, sürekli arıza yapan otomobilini ustaya anlatıyor. Balatalardan frenlere kadar aracın sorunlarını sıralayan Petek’e, Turan Korkmaz ise “Ne edip eylesen yapamam Efdal” sözleriyle karşılık veriyor.

Atışma ilerledikçe otomobilin vidalarından kaportasına, farlarından kornasına, şanzımanından jantlarına kadar neredeyse sağlam hiçbir parçasının kalmadığı mizahi ifadelerle anlatılıyor.

Turan Korkmaz’ın aracı tamir etmek yerine çekici çağırıp çöplüğe göndermeyi önermesi ise şiirin dikkat çeken bölümlerinden biri oluyor.

Maaşın Yarısını Yiyen Araba

Efdal Petek’in “Maaşın yarısı buna gidiyor / İnan buna para yetmiyor usta” dizeleriyle eski bir otomobilin sahibine çıkardığı masraflar da esprili bir şekilde dile getiriliyor.

Turan Korkmaz da benzinden eğilmiş jantlara ve ezilmiş tampona kadar sorunları sıralayarak arkadaşına aynı mizahi üslupla cevap veriyor.

Şiirin sonunda Efdal Petek, aracın artık satılmasının bile mümkün olmadığını belirterek, “Vallahi üç kuruş etmiyor usta” dizeleriyle atışmayı tamamlıyor.

Kayseri ve Kırıkkale’den iki ismin ortaklaşa ortaya çıkardığı eser, Anadolu’daki karşılıklı şiir söyleme ve ozan atışması geleneğinin güncel ve eğlenceli bir örneğini oluşturuyor. Gündelik bir meseleyi halk şiirinin diliyle anlatan Korkmaz ve Petek, eski bir otomobil üzerinden dostane ve nükteli bir şiir ortaya koyuyor.

“ARABA”

Efdal Petek:

Bak yine arıza yaptı araba
Bunun sıkıntısı bitmiyor usta
Disklere sürtüyor bitik balata
Firene bassamda tutmuyor usta.

Turan Korkmaz:

Her yanı paslanmış motordan beri
Şanzıman kitlenmiş gitmez ileri
Kalmadı dünyada bundan yok seri
Ne edip eylesen yapamam Efdal.

Efdal Petek:

Vidalar yalama tutmaz somunu
Bir hastadan fazla bunun sorunu
O da benim gibi yıllar yorgunu
Yokuşta bayırda gitmiyor usta.

Turan Korkmaz:

Çıkar bir bayıra itekle gitsin
Bulamam müşteri kim bunu netsin
Çağır bir çekici çöplüğe atsın
Ben buna elimi atamam Efdal.

Efdal Petek:

Kaportanın her bir yanı çürüdü
Farları yanmıyor kablo eridi
Birtek sağlam olan korna var idi
O da bozuldu da ötmüyor usta.

Turan Korkmaz:

Bahçeye bağlara gidilmez köye
Düğüne derneğe karışma toya
Kalmamış üstünde baksana boya
Al götür buradan satamam Efdal.

Efdal Petek:

Bazen çalışmıyor inat ediyor
Yalvarsam da yine "çalışmam" diyor
Maaşın yarısı buna gidiyor
İnan buna para yetmiyor usta.

Turan Korkmaz:

Depoya koyduğun benzine yazık
Jantları eğilmiş tamponu ezik
Kul TURAN görüyon her yanı bozuk
Çok yorar bu beni yatamam Efdal.

Efdal Petek:

Dost Efdal'ım, bunun türü bulunmaz
Yoklasan sağlam bir yeri bulunmaz
"Satam" desem alan biri bulunmaz
Vallahi üç kuruş etmiyor usta.

Efdal Petek – Turan Korkmaz 4442